Nasze Serce

© Wojciech Mrówczyński
i
Piotr Ładziński
10
-09-2008

Historia Kliniki

Powstanie zespołu kardiochirurgii dziecięcej.

SK_NR5

Zdj. 1. Kierownik Kliniki Kardiochirurgii Dzieciecej prof. dr hab. med. Mieczysław Wójtowicz

Klinika Chirurgii, dysponująca 45 łóżkami, rozpoczęła pracę z kilkumiesięcznym opóźnieniem z powodu przedłużenia prac budowlanych bloku operacyjnego. Problematyka działalności Kliniki obejmowała chirurgię noworodka – dr med. Wacław Zieliński, urologię dziecięcą – dr med. Olgierd Sarrazin, oraz kardio-torakochirurgię – dr med. Bogdan Szelągowicz. Do zespołu kardiochirurgicznego początkowo zostali przydzieleni lek.med. Krzysztof Strzyżewski i lek.med. Marek Orkiszewski.
Zespół ten od początku wykonywał cały zakres operacji torakochirurgicznych, oraz zabiegi kardiochirurgiczne nie wymagające stosowania krążenia pozaustrojowego. Były to operacje przetrwałego przewodu tętniczego Botalla, operacje zwężenia cieśni aorty, oraz zespolenia systemowo-płucne w wadach siniczych (op. Blalocka, Potsa i Waterstona).

Brak pracowni hemodynamicznej, która powstała dopiero w roku 1976, powodował konieczność wykonywania inwazyjnych zabiegów diagnostycznych w W.Z.S.Ch.P i G. i Szpitalu Miejskim im. J. Strusia w Poznaniu. Wiązało się to z koniecznością przewożenia jeden raz w tygodniu zarówno chorych jak i sprzętu do innego szpitala.
Dwukrotne podania o zakup aparatu płuco-serce kierownika kliniki do Ministerstwa Zdrowia i Op. Społecznej, poparte przez Rektora Akademii Medycznej prof. dr hab. Romana Górala, zostały załatwione odmownie, co uniemożliwiało rozpoczęcie operacji na otwartym sercu.

Image3

Zdj. 2. Przekazanie przez budowniczych aparatu płuco-serce.

W tej sytuacji zwróciliśmy się z prośbą do Fabryki Obrabiarek Specjalnych PONAR WIEPOFAMA o zbudowanie aparatu płuco-serce. Dyrektor fabryki mgr inż. Konrad Sopa odniósł się niesłychanie życzliwie do naszej prośby i powołał zespół inżynierów do wykonania tego zadania. Inżynier Leonard Szymański wspólnie z dr Bogdanem Szelągowiczem wykonali dokumentację aparatu płuco-serce, a inż. Andrzej Tronowski i Jarosław Gruszkiewicz podjęli się wykonania aparatu w swoich oddziałach zakładów Wiepofama.

Tempo prac było wysokie i w ciągu sześciu miesięcy cztero-pompowy aparat ze stalowym wymiennikiem ciepła o dużej powierzchni, oxygenatorami Kay-Crossa w 3 rozmiarach, zbiornikiem ssania wieńcowego oraz olbrzymią ilością łączników ze stali nierdzewnej został wykonany i nieodpłatnie przekazany w marcu 1973 roku Klinice Chirurgii Dziecięcej
Aparat został zarejestrowany w Urzędzie Patentowym PRL pod nr. 58697 . Wszelkie elementy aparatu służyły do wielokrotnego użytku – jak wszystko w owych czasach. Proces mycia, odbiałczania, wielokrotnego płukania węży i innych elementów aparatu wymagał 12 – 15 godzin pracy.