Nasze Serce

© Wojciech Mrówczyński
i
Piotr Ładziński
10
-09-2008

Historia Kliniki

Utworzenie banku tkanek

W latach 1974-1976 zorganizowano tzw. bank homograftów i materiałów biologicznych, który prowadziła mgr biologii Alina Wrzeszcz. Homografty pobierano jałowo w Zakładzie Medycyny Sądowej, przechowywano je w roztworze Hanksa z dodatkiem 100.000 j. penicyliny i 0,25 g streptomycyny. Po otrzymaniu jałowych posiewów bakteriologicznych, były gotowe do implantacji. Okres przechowywania homograftów według twórców tego sposobu z Montrealskiego Instytutu Kardiologii wynosił do 14 dni. Oprócz tego pobierano osierdzie i oponę twardą, których używano jako łatki. Konserwowano je i wyjaławiano w roztworach stężonego glicerolu i w aldechydzie glutarowym. Powyższe materiały mogły być przechowywane przez okres 2 lat.

Image10

Zdj. 1. Zastawka biologiczna własnej produkcji

Wytwarzano także conduity i zastawki odzwierzęce.  Praktyka chirurgiczna szybko jednak wykazała wapnienie implantowanych u dzieci materiałów biologicznych. Przy czym materiały konserwowane w glicerolu i aldechydzie glutarowym wykazywały pierwsze zwapnienia już po roku, a pierwszy tzw. świeży homograft przechowywany w roztworze Hanksa kwalifikował się do wymiany po 17 latach.
Spowodowało to znaczną redukcję stosowania materiałów biologicznych u dzieci w naszej klinice. Pojawienie się handlowo dostępnych materiałów biologicznych jak łatki osierdziowe firmy Polystan, zastawki biologiczne Carpentier-Edwards, conduity Hancocka, a także czaso- i pracochłonność prowadzenia banku, doprowadziły do jego likwidacji.

W roku akademickim 1975/76 zespół kardiochirurgiczno-kardiologiczno-radiologiczny: dr med. B. Szelągowicz, prof. dr hab. M. Wójtowicz, doc. dr med. K. Brodzińska, dr med. J. Rachocka, dr med., S. Suchocka-Łuczak, oraz dr med. Z Flejsierowicz, otrzymali zespołową nagrodę Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej za szczególnie ważne i twórcze osiągnięcia w zakresie kardiochirurgii i kardiologii.